از درد غربت داشت کوثر گریه می‌کرد            زهـرا به روی قبر مادر گریه می‌کرد

خـاک مـزار مـادرش را می‌گـرفـت و            با دست خود می‌ریخت بر سر گریه می‌کرد

یــاد گــذشــتــه؛ یــاد آیـــنـــده بـــرای            این مادر و دختر، پیمبر گریه می‌کرد

گـــرم تــمـــاشـــای عــزاداری آنــهــا            یک گوشه‌ای آرام حیدر گریه می‌کرد

تـکـرار شد این قِـصـه اما در دل شب            این بار زینب زار و مضطر گریه می‌کرد

بـر روی قـبـر مـخـفـی مـادر بـه یــاد            آن شـعـله‌ها و یاس پرپر گریه می‌کرد

دست خـدا را دست بـسـته می‌کـشـیدند            زهرا به مظلومی شوهر گریه می‌کرد

صـیـادهـا بـا تـازیـانـه حـمـلـه کـردنـد            کوچه قفس بود و کبوتر گریه می‌کرد

یک روز هـم زینب به زیـر تـازیـانـه            در قـتـلگه پـیـش بـرادر گـریه می‌کرد

وقتی که طـفـلان بـین آتش می‌دویـدند            بر نـیـزه چـشـم آب‌آور گـریه می‌کـرد